Spółgłoski twarde i miękkie

Dostałam dziś pytanie o to, czym różnią się od siebie spółgłoski miękkie i twarde. Aby to wyjaśnić, musimy posłużyć się biologią.

Kiedy środkowa część naszego języka oddalona jest od podniebienia twardego, wymawiamy spółgłoski twarde. Z kolei gdy środkowa część języka znajduje się blisko podniebienia twardego – wymawiamy spółgłoski miękkie.

Można więc powiedzieć, że podział na spółgłoski miękkie i spółgłoski twarde jest uwarunkowany przez nasz sposób mówienia. Podział ten jest o tyle ważny, że czasem właśnie “zmiękczenie” zmienia sens słowa. Jest tak na przykład w przypadku słów: piasek – pasek, leń – len.

Żeby dostrzec różnicę, warto spróbować wykonać mały i
prosty  test, polegający na naprzemiennym wymawianiu
spółgłosek miękkich i twardych. Spróbujmy:

1. Wymówmy: p, p, p, p – brzmi “pe”, “pe”, “pe” (10 x)

2. Wymówmy: p’, p’, p’ – brzmi “pi”, “pi”, “pi” (10 x)

Jak zapewne zauważycie, język podczas wymawiania
zmienił nieznacznie swoją pozycję.

Spółgłoski twarde to: p, b, f, w, m, s, z, c, dz, n, l, k, g, ch, t, d, sz, ż, cz, dż, r, ł

Spółgłoski miękkie to:  p´ , b´ , f´ , w´ , m´ , ś, ź, ć, dź, ń, l´ , k´ , g´ , ch´

Znak – ‘ – jest wyróżnikiem (to znak diakrytyczny), którym zaznaczamy zmiękczenie. Zaznacza się je również za pomocą “i”.




Podobne posty